Gisteren was het alweer 4 jaar geleden dat Christiaan overleden is.

Elk jaar voel ik mij op 8-8 verdrietig. Gisteren gelukkig niet zo erg.

Ik mis hem nog elke dag. Zo jammer dat hij Herman en mijn kind* nooit zal ontmoeten.

De herinneringen aan de Adodvs uitvoering (speciaal voor hem) en het etentje na afloop vind ik nog zo mooi, we hebben toen samen gehuild, en heel veel gelachen en allemaal herinneringen aan Christiaan opgehaald (een maand voor zijn overlijden). ik mis die Adodvssers, ze zijn inmiddels bijna allemaal gestopt.

Gelukkig heb ik nu weer goed contact met de toneelgroep en blijft de sfeer hetzelfde.

*Ja, je leest het goed, ik ben inmiddels 13,5week (ruim 3 maanden) zwanger!

We zijn er allebei dolblij mee, morgen heb ik mijn 13 weken echo. (2e echo, op de vorige, met 9,5 week zag het er al goed uit)